Znajdziecie tu Państwo
kilka praktycznych porad dotyczących pielęgnacji ogrodu oraz
odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania...
Porady dotyczące
założenia i pielęgnacji trawnika
Przed
założeniem trawnika musimy sobie uzmysłowić, że przygotowanie i
późniejsze utrzymanie trawnika wymaga wielu regularnych
zabiegów
uprawowych, bez których trawnik może nie spełnić naszych
oczekiwań. Należy też zastanowić się nad doborem odpowiednich
odmian traw. Ze względu na fakt, że trawnik założony na bazie
mieszanki ma lepsze cechy użytkowe odradzamy stosowanie nasion
jednoskładnikowych. W handlu dostępne są różne mieszanki
trawnikowe, składające się z odmian o określonych cechach
użytkowych.
W zależności od składu odmianowego spotkamy się z mieszankami
(podział umowny) Oczywiście wybór pozostawiamy Państwu:
Na rynku dostępne są
mieszanki pakowane po:
0.5kg, 1kg, 5kg, 15kg i 25kg. Warto zwrócić przy tym uwagę, że
istnieje mała różnica
w cenie traw w workach: 5, 15 i 25kg. Aby cieszyć oko pięknym
trawnikiem bardzo ważne jest stosowanie prawidłowych zabiegów
pielęgnacyjnych, takich jak: koszenie, wertykulacja, nawożenie i
nawadnianie. Nawożenie trawnikawykonujemy 3-4 razy w
sezonie
wegetacyjnym, zaczynając już od końca marca. Niezależnie
od instrukcji stosowania nawozu nie nawozimy później niż do połowy
sierpnia! Podczas suszy powinniśmy ograniczyć nawożenie.
Podlewanie trawnika jest bardzo ważne gdyż zapotrzebowanie traw na
wodę jest bardzo wysokie (sięga 2-3-4 litrów na metr kwadratowy) i
jest największe w okresie intensywnych przyrostów (wiosną).
My polecamy system automatycznego nawadniania np. zraszaczami
wynurzalnymi połączonymi z czujnikiem wilgotności, wtedy
będziemy mieli pewność, że nasz trawnik jest odpowiednio nawilżony.
Wysokość koszenia trawnika zależy od
jego typu oraz rodzaju tworzących go mieszanek, nie powinna być
jednak większa niż
10cm ( Sugerujemy: od 8 do 10cm
trawniki przydomowe- gazonowe, a od 10 do 15cm trawniki parkowe,
łąkowe).
- Zbyt wysokie skoszenie trawnika może
powodować wypieranie traw szlachetnych przez gatunki pospolite i
chwasty!
Koszenie wysokie zalecane jest
przy pierwszym koszeniu nowo założonych trawników, położonych na
nierównym podłożu, bądź
zaniedbanych.
- Zbyt niskie skoszenie trawnika może
powodować osłabienie wzrostu traw i przerzedzenie murawy, może też
szybciej wysychać
i mogą zacząć pojawiać się
niektóre choroby grzybowe oraz mech, równocześnie może także
spowodować uszkodzenie noża kosiarki.
Cenne wskazówki:
Wysokość wykonania cięcia decyduje o stopniu
zagęszczenia trawnika. Pamiętajmy
trawniki z przewagą traw kępkowych kosimy wyżej, z przewagą traw
rozłogowych kosimy niżej.
Częste koszenie trawnika sprzyja powstawaniu zwartej i gęstej
murawy.
Przed nastaniem zimy trawę
należy nisko przyciąć.
A oto najczęściej występujące problemy z trawnikiem i
krótkie porady jak się ich pozbyć:
Mech:
trawnik jest zbyt często podlewany lub mamy do czynienia z zbyt
kwaśnym podłożem. Aby zapobiec problemowi należy osuszyć
teren, zwapnować trawnik, usunąć
pilśń, zwiększyć wysokość koszenia, polepszyć dostęp światła
słonecznego.
Przenawożenie:
trawnik zasycha pasmami wkrótce po nawożeniu. Ograniczyć
nawożenie przez 3-4 tygodnie, trawnik obficie zlać wodą
Kret i nornice:
kret jest chroniony poza terenem ogrodów i szkółek. Istnieje
kilka sposobów zwalczania, o różnej skuteczności:
wiatraczki
wprowadzające drgania do gleby, odstraszacze elektroniczne,
repelenty- odstraszacze chemiczne, świece do
gazowania nor,
pułapki zaciskowe, pułapki zapadkowe do chwytania. Kopce
rozrzucać. Występowaniu kretów nie sprzyja
hałas koszenia oraz
wibracje zraszaczy wynurzalnych.
Grzyby kapeluszowe:
powstają gdy mamy do czynienia ze zbyt wilgotnym stanowiskiem
lub gdy użyliśmy ściółki leśnej przy zakładaniu trawnika albo
też zostały pozostawione fragmenty pni drzew czy
butwiejących desek. Zwalczanie polega na usuwaniu
grzybów, częstszym koszeniu i aeracji trawnika. Trawnik nawozić
nawozami wieloskładnikowymi.
Zgorzel fuzaryjna:
powoduje placowate zamieranie i czernienie rozłogów i korzeni
traw w okresie lata (zwłaszcza na nowo założonych trawnikach
i gdy jest wilgotno). Choroba ta jest związana ze zbyt dużą
wilgotnością i nawożeniem azotowym poza tym sprzyja jej wysoka
wilgotność powietrza i wysoka temperatura.
Brunatna plamistość:
brązowe szerokie plamy na trawniku, niektóre porażone rośliny
zamierają, trawnik brązowieje zwłaszcza wiosną.
Nie nawozić nawozami o dużej zawartości azotu, wertykulować
trawnik jesienią. Występowaniu choroby sprzyja zacienienie
trawnika, i warstwa pilśniowa.
Braki nawozowe:
trawnik lekko żółtawy lub blady, należy zwiększyć nawożenie
nawozami wieloskładnikowymi lub zastosować nawozy przeciw
żółknięciu zawierające również mikroelementy.
Założenie i
pielęgnacja żywopłotu
Wiosną i jesienią można sadzić żywopłoty z krzewów liściastych
kupowanych z odkrytym korzeniem lub krzewów iglastych zakupionych
z bryłą korzeniową bez pojemnika. Żywopłot, który chcemy posadzić
z roślin uprawianych w pojemnikach możemy sadzić w ciągu
całego
roku. Żywopłoty mogą spełniać różne funkcje w zależności od
zastosowanych roślin i wysokości: wysokie (szpalery 2-3m)
osłaniają od wiatru, hałasu, kurzu i ciekawości obcych; średnie
(1-1,5m) zaznaczają granice posiadłości, dzielą go na mniejsze
części;
niskie (obwódki 20-70cm) tworzą formy architektury
ogrodowej, zaznaczają alejki itp. Ze względu na obecność liści lub
igieł w porze
zimowej dzielimy żywopłoty na: zimozielone oraz o
liściach sezonowych opadających na zimę. Żywopłoty zimozielone,
mimo że bardzo
efektowne są w polskich warunkach stosunkowo
wrażliwe i kosztowne w utrzymaniu. Żywopłoty o liściach sezonowych
łatwiej znoszą
gorsze warunki siedliskowe i klimatyczne, ale zimą
nie są już tak bardzo efektowne jak latem. Żywopłoty prowadzone w
formie
swobodnej, bez ciecia, słyną z obfitego kwitnienia, ale
zajmują więcej miejsca w ogrodzie. W zależności od sposobu
formowania (oraz
zastosowanych roślin) dzielimy żywopłoty na:
naturalne (nie formowane) i formowane (strzyżone). Gęstą budowę żywopłotu
strzyżonego
osiągniemy przycinając rośliny bardzo nisko po posadzeniu (w
przypadku sadzenia wiosennego) lub następną wiosną
(przy sadzeniu
jesiennym). Pierwsze cięcie wykonujemy na wysokości 20-30cm, nawet
jeśli kupione rośliny miały 1m wysokości! W ciągu
tego samego roku
nowe przyrosty skracamy o połowę, jeśli osiągną około 30cm nowego
przyrostu. Następnej wiosny przycinamy
wszystkie pędy na wysokości
ok. 50cm a latem powtarzamy ciecie wyżej, po kolejnym przyroście
20-25cm. I tak przez następnych kilka
lat zostawiamy około 20-30cm
ostatniego przyrostu, aż do wysokość krzewu zbliży się do
pożądanej, wtedy cięcie wykonujemy
częściej, pozwalając na bardzo
krótkie przyrosty (2- 3 cm rocznie).
Żywopłoty możemy
sadzić w różnych układach:
rzędowo- w jednej linii w odstępie
30-70cm: szpalery, żywopłoty nie formowane lub z roślin
iglastych
naprzemianlegle - w dwóch liniach
naprzemian. w odległości 30-50cm: żywopłoty formowane
w tzw. piątkę- w trzech liniach
naprzemian w odległości 20-30cm: żywopłoty formowane,
intensywnie strzyżone (np. ligustr)
lub bardzo niskie (np. bukszpan).
Ślimaki w ogrodzie
Ślimaki w ogrodzie bywają pożyteczne zjadając obumarłe części
roślin. Jednak podczas ich masowego występowania potrafią
wyrządzić
wiele szkód. Zwłaszcza ślimaki
nagie zjadają duże ilości młodych roślin i potrafią zniszczyć cale
połacie upraw. Ślimaki posiadające
muszlę, jak na przykład
winniczek ogrodowy, wyrządzają mniejsze szkody lecz nie należy ich
lekceważyć. Nie należy zaniedbywać
działań profilaktycznych. W
czasie deszczowego lata należy ograniczyć ściółkowanie, gdyż
stanowi ona cieple i wilgotne schronienie dla
ślimaków. Szczególnie należy
unikać ściółkowania młodych roślin materiałami organicznymi. W
czasie słonecznych dni ślimaki lubią się
ukrywać pod kamieniami, deskami
w gęstwinie roślin niskich i płożących, w wysokiej trawie. Należy
więc unikać takich potencjalnych
schowków lub często je
przeglądać i niszczyć ukryte pod nimi szkodniki, a trawę
regularnie kosić. Należy zwrócić uwagę, że ślimaki
żerują w dni słoneczne od
zachodu słońca do rana lub w dni deszczowe. Warto wtedy objeść
ogród co kilka godzin i niszczyć je ręcznie.
Ślimaki chętnie żerują na
zwłokach swoich pobratymców.
Na rynku można znaleźć dużo rożnych środków chemicznych
pozwalających chronić swoje uprawy przed ślimakami. W większości
przypadków ich działanie polega
na przywabianiu ślimaków zapachem, a po spożyciu na szybkim
odwodnieniu jego organizmu. Jednak
żaden z nich nie zabezpieczy
nas całkowicie przed tymi żarłocznymi intruzami. Sprawdzone zioła
odstraszające ślimaki to cząber
ogrodowy i rumianek. Do
odstraszania ze środków chemicznych można stosować ałun czyli
siarczan potasowo-glinowy. Niezłe wyniki
dają również
pułapki. Najprostsze, to rozłożone kawałki wilgotnych desek,
dachówki, płaskie kamienie lub liście z rabarbaru gdzie
szkodniki kryją się w ciągu
dnia. Możemy je tam znaleźć, wyłapać i zniszczyć. Skuteczne są
pułapki z wykorzystaniem jasnego piwa,
którego zapach przywabia
ślimaki. Nie
ma możliwości, by pozbyć się ślimaków z ogrodu na stałe.
Najlepszym rozwiązaniem jest
stosowanie kilku lub wszystkich
opisanych wyżej sposobów.
Iglaki
Przy planowaniu
nasadzeń iglaków trzeba wziąść pod uwagę docelową wielkość drzew i
krzewów, tak aby zapewnić im przestrzeń
życiową. Większość naszych gleb to ziemie
mineralne, nie nadające się do sadzenia roślin iglastych. Dlatego
trzeba koniecznie
zastosować przystosować glebę do tego celu
lub zastosować specjalne podłoże do roślin iglastych. Podłoże to
zapewnia odpowiednie
ph, dobrą strukturę i sprzyja
rozwojowi symbiotycznych mikroorganizmów, podobnie jak w
naturalnym środowisku leśnym. Aby uzyskać
właściwy odczyn pH gleby można do niej
dodać torf nieodkwaszony, lub rozdrobnioną, kompostowaną korę z
drzew iglastych.
Roślinę
należy posadzić nie głębiej niż w szkółce,
tak by szyjka korzeniowa (czyli zgrubienie widoczne na pędzie
głównym) była ustawiona równo
z powierzchnią gleby. Przy roślinach bez
bryły korzeniowej, na warstwie podłoża w dołku korzenie trzeba
ułożyć tak, by nie podwijały się
ku górze. Można je też ułożyć spiralnie
wokół dolnej krawędzi dołka i stopniowo dosypywać ziemi, lekko
potrząsając całą rośliną. Gdy
korzenie są zbyt długie, lepiej przed
sadzeniem skrócić je ostrym sekatorem. Również w tym wypadku
należy pamiętać, by szyjka
korzeniowa znalazła się równo z podłożem.
Przy sadzeniu wiosennym wokół rośliny formuje się miskę z ziemi,
aby woda w trakcie
podlewania lub opadów trafiała bezpośrednio
w zasięg korzeni. Po sadzeniu roślinę należy obficie podlać i
dosypać ziemi, woda w
naturalny sposób wypełni przestrzenie
pomiędzy korzeniami, osadzając drzewko w glebie. Przy sadzeniu
jesiennym wokół pnia usypuje
się kopczyk na wysokość ok. 10 cm, by zimą
chronił szyjkę korzeniową przed przemarznięciem.Iglaki,
tak jak inne rośliny wymagają
odpowiednich dawek nawozów całym okresie
wegetacyjnym. W tym najlepiej stosować nawozy naturalne i
mineralne, które się
wzajemnie uzupełniają. Przycinanie jest
zalecane w okresie wegetacji wszystkich drzew i krzewów ozdobnych.
W tym czasie można się
im najlepiej przyjrzeć, spacerując z
sekatorem w ręku - koryguje się wtedy i wycina suche, złamane,
wyrastające poza koronę gałązki.
Najmniej kłopotów sprawi nam kupno rośliny z już ukształtowaną
bryłą korzeniową, a najlepiej z rośliną sprzedawaną w doniczce
ochroni to nas przed wieloma
problemami przy sadzeniu.
Takie rośliny możemy sadzić praktycznie w każdym terminie
(oczywiście poza
zimą). Iglaki zakupione z korzeniem bez
ziemi należy sadzić od połowy sierpnia do połowy września. W tym
przypadku należy zwrócić
uwagę, aby korzenie nie były przesuszone.
Rolnictwo ekologiczne
Zadaniem rolnictwa ekologicznego jest nie
tylko produkcja żywności o wysokich parametrach jakościowych w
zrównoważonym
środowisku przyrodniczym, ale także ochrona
i dbałość o jakość całego środowiska naturalnego, w którym
rolnictwo funkcjonuje oraz
zapewnienie dobrostanu zwierząt. Żywność
wytwarzana jest metodami naturalnymi w czystym i bezpiecznym
środowisku, bez nawozów
sztucznych i syntetycznych środków ochrony
roślin, antybiotyków, hormonów wzrostu i genetycznie
modyfikowanych organizmów.
Dzięki wykluczeniu pestycydów i nawozów
sztucznych nie powoduje zanieczyszczenia gleby i wód gruntowych,
ogranicza wypłukiwanie
składników pokarmowych z gleby, sprzyja
różnorodności biologicznej, wymaga niewielkich nakładów energii i
wytwarza żywność wysokiej
jakości. Obecnie, w Polsce
najbardziej popularne są dwa rodzaje rolnictwa ekologicznego –
metoda biodynamiczna oraz metoda
organiczno – biologiczna. Każda z nich ma
swoje plusy i minusy, jednak globalna zasługą rolnictwa
ekologicznego jest uzyskiwanie
zdrowej, naturalnie produkowanej żywności,
która cieszy się coraz większą popularnością wśród klientów.
Metoda biodynamiczna
wykorzystuje wiedzę z zakresu wpływu faz
księżyca na rośliny, oraz wykorzystuje preparaty biodynamiczne do
podwyższania wartości
odżywczych gleby. Największa ilość
gospodarstw posługujących się tą metodą znajduje się w Europie
zachodniej, aczkolwiek w Polsce
widać stopniowy wzrost zainteresowania
preparatami biodynamicznymi (krowieniec, krzemionka). Często w
biodynamiczną metodę
angażują się małe gospodarstwa rodzinne,
lub instytucje charytatywne, które działają na bazie fundacji lub
instytucji społecznych.
Metoda organiczno – biologiczna
wykorzystuje płodozmian oraz zwraca uwagę na brak stosowania
środków chemicznych służących do
ochrony roślin. Zamiast pestycydów stosuje
się środki biodegradalne a do nawożenia używane są środki
mineralne, oraz nawóz
naturalny uzyskiwany dzięki równoczesnemu
prowadzeniu hodowli. Rolnictwo ekologiczne nie dość że proponuje
nam zdrowe produkty,
które nie szkodzą a pomagają naszemu
organizmowi, to ponadto korzystając z odnawialnych źródeł energii
i nie używając środków
chemicznych dba o całokształt środowiska
naturalnego – w tym wody i powietrza.
Unia Europejska gwarantuje wiarygodność
produktów pochodzących z gospodarstw
ekologicznych, niezależnie od miejsca wytworzenia tych produktów i
zapewnia precyzyjne
ich etykietowanie.
Na etykiecie produktu znajduje się nazwa producenta i przetwórcy
lub sprzedawcy oraz nazwa lub kod jednostki
certyfikującej. Rolnicy i producenci
żywności ekologicznej mogą zamieszczać wspólnotowe logo
ekologiczne w przypadku, gdy 95%
składników produktu zostało wyprodukowanych
metodami ekologicznymi, a produkt był nadzorowany podczas procesu
produkcji.
Polski Związek Rolników Ekologicznych
Rybotycze 119,
37-742 Rybotycze
Bogusława Szmigielska
tel. kom. 48 505-024-995
e-mail:
eko-life@wp.pl
Stowarzyszenie Przetwórców i
Producentów Produktów Ekologicznych „Polska Ekologia”
ul. Wspólna 30
00-930 Warszawa
Liliana Lehrer-Rychel
tel. kom. +48 604-799-718
tel. kom. +48 506-921-748
e-mail:
polskaekologia@go2.pl
ECEAT-POLAND
Europejskie Centrum Ekologicznego Rolnictwa
i Turystyki Oddział w Polsce Bukówka 71
58-420 Lubawka
tel. +48 75 741-13-95
e-mail:
info@poland.eceat.org
Polskie
Towarzystwo Rolników Ekologicznych
ul. Irysowa 12/2
20-834 Lublin
Piotr Osik
tel. +48 81 851-56-37
tel. kom. +48 502-298-797
e-mail: p.osik@ptre.pl
Jeśli posiadasz ciekawe informacje, które powinny znaleźć się w naszym
serwisie
wyślij je na adres
e-mail:
kontakt@ogrodywpolsce.pl